Testen drama’s

Vanaf het moment dat Merel geboren werd, waren testen voor ons een drama. Het begon met de oogtest op het consultatiebureau. Thuis keurig alle plaatjes geoefend en Merel wist ze allemaal te benoemen. Maar op moment suprême was er geen motivatie. De bril was veel interessanter. Verwoede pogingen van de arts en mij om Merel te laten benoemen wat ze zag ten spijt. Wij hebben de test op drie verschillende momenten geprobeerd, maar ons meisje bleef stilzwijgend op mijn schoot zitten. Bij mij nam per keer de stress toe.

Daarna volgde een testje bij een logopedist. Merel was drie, zat heel lief op schoot, maar benoemde geen woord uit die prachtige map. Ook hier sloeg de stress bij mij toe. Toe dan Merel: ‘Wat is dat?’ Ik was dolgelukkig dat Merel wel een sticker kreeg aan het eind, want op de vraag: ‘Wil je een sticker?’ antwoordde ze na een uur niets te hebben gezegd met de prachtige volzin: ‘Ja ik wil heel graag een sticker van Dora’. Schiet mij maar lek dacht ik! Nu was de motivatie er wel.

Dit was pas het begin van alle drama’s. Vele testen volgden en geen één ging goed. In alle gevallen was er voor Merel geen motivatie. Moet ons meisje een puzzel maken om te laten zien dat ze over die vaardigheid beschikt, dan kan het zomaar zijn dat ze hem voor driekwart legt en dan vindt ze dat ze klaar is. Het plaatje is immers al te zien, dus waarom zou je nog verder gaan? De conclusie is dan dat ze nog geen puzzel van 12 stukjes kan maken. Geef haar echter een iPad met een puzzel van 30 stukjes. Ze legt hem direct! Want als de puzzel af is, verschijnen er prachtige bellen. Ook hier is motivatie het toverwoord!

Het probleem is dat er op basis van testresultaten verkeerde conclusies worden getrokken. Laatst kregen wij nog het advies om Merel met één woord aan te gaan spreken, omdat ze geen taalbegrip zou hebben volgens de test! Naar mijn mening is maar één conclusie de juiste: ‘Deze kinderen zijn niet te testen!’

Het verbaasde ons dat we Merel op vier jarige leeftijd hebben moeten laten testen om na te gaan of we bij Bureau Jeugdzorg moesten aankloppen of bij het CIZ. Bij beiden hebben we aangegeven dat deze kinderen niet te testen zijn. Helaas konden zij hier niets mee, want het was nu eenmaal de regel. Wij pleiten daarom voor één loket. We hopen dat de gemeente Leiden straks één loket krijgt, niet afhankelijk van een test, maar van gedegen observaties door een professional.

Geschreven door Femke Rijkens – moeder van Merel